پایگاه اینترنتی عباس داورمنش- گفتگو با روانشناس
مسئولیت پذیری

حذف تصاویر و رنگ‌ها | تاریخ ارسال: ۱۳۹۲/۵/۳۰ | 

مسئولیت پذیری             
ازسری مباحث درجلسات مشاوره روانشناسی

AWT IMAGE

آقا و خانم به اتفاق تشریف آورده بودند . به نظر نمی رسید مشکل خاصی بین خود آنها باشد .صمیمیتی عاشقانه و توام با احترام بین آنها احساس می شد که حس خوبی به من روانشناس مشاور می داد . حسی که می گفت بحمداله این زوج زندگی خوبی را درکنار هم تجربه کرده و می کنند .آقای طهماسبی بعد از کمی تردید بالاخره شروع به صحبت کرد .
- حقیقتش ما نمی دونیم باید برای طرح این مشکل پیش ما می آمدیم یا نه ؟ و بعد هر دو خندیدند . معلوم بود دربیان مشکل خود و اینکه تا چه حد اهمیت مطرح کردن و مورد مشورت کردن قرار دارد تردید داشتند . ادب حرفه ای حکم می کرد با خوشرویی منتظر بنشینم تا آنها آمادگی لازم برای بیان مشکل خود را پیدا کنند .
- خانم طهماسبی گفت : بگو دیگه منصور جون ، مگه ما برای همین مسئله خدمت ایشون نیومدیم ؟ چرا آنقدر دست دست می کنی ؟ اگه نمی تونی اجازه بده من بگم .
- نه عزیزم . اگه اجازه بدی خود میگم . بعد رو به من کرد و گفت : ما یه پسر به نام ( بردیا ) داریم ، الان حدود ده سالشه . خیلی بچه خوب و مودبیه . هوش خوبی هم داره و خدا رو شکر درسشه هم خوبه . فقط یک مشکل کوچک داره که ما برای اون خدمت شما رسیدیم .
- لطف کردین . اون مشکل کوچک چی هست ؟
- خیلی بی خیال و بی بند و باره . البته درساشو می خونه ، اما بجز درس خوندن هیچ کار دیگه ای نمیکنه . تختخوابش رو ما باید مرتب کنیم . غذا رو ما باید جلوش بگذاریم و بعد از خوردنش ما باید از جلوش برداریم . خلاصه هیچ کار دیگه ای نمیکنه یا اگرهم بکنه هر جا و هر وقت دلش بخواد یهو اون کار رو ول میکنه و به یه چیز دیگه می پردازه . اصلا نمیشه یک کار حتی خیلی ساده رو به او محول کرد . اولا که نمی پذیره و طفره میره ، اگه هم بپذیره یهو میگه خسته شدم و اون کارو ول میکنه . وقتی بهش میگم چرا ول کردی ؟ میگه به من چه ، دوست ندارم ، حوصله ندارم ، اصلا به من مربوط نیست ، ول کن بابا حوصله داری . خلاصه طفره میره و کاری میکنه که اصلا یا بهش واگذار نکنیم یا اگر هم پذیرفت به اینکه اون کارو تا آخر انجام بده امید و اطمینانی نداریم . نمیدونم ، شاید هنوز سنش برای پذیرش کار مسئولیت کمه . نمیدونم . به هرحال به این دلیل حضورتون رسیدیم . بعد رو به همسرش کرد و گفت : راضیه جون اگه چیزی نگفته مونده شما اضافه کن .
- نه همه رو گفتی عزیزم .
- گفتم : اگه درست فهمیده باشم میخواین بگین بردیا چندان مسئولیت پذیر نیست .
- هردو با هیجان پاسخ داند : آره ، آره ، دقیقا همینطوره .
-  و راضیه در تکمیل حرف های شوهرش منصور گفت : حتی درساشو هم به ضرب خواهش و تمنای من و منصور میخونه و فکر میکنم اگه درخواست های مکرر ما نباشه نسبت به درساشم احساس مسئولیت نداره و حتی نمره کم گرفتن و تجدیدی و حتی مردود شدن هم چندان براش مهم نیست .
- عجب ! پس پسر خوب شما با وجود همه حسن هایش ظاهرا مسئولیت پذیری در او شکل نگرفته و رشد نکرده .
- مگه باید تا این سن شکل می گرفته و رشد می کرده ؟
- البته . مسئولیت پذیری شکلی از رفتار است که تدریجا از اوان کودکی باید درفرد ایجاد شود .
- ممکنه بیشتر برامون توضیح بدین .
- البته . مسئولیت پذیری درمفهوم عام یعنی پذیرش و انجام یک تعهد ، کاریا وضعیت درحد توان و تا حد انتظار . این که از چه سنی باید این ویژگی درفرد شکل بگیره باید گفت از زمان شکل گیری زمینه های ادراکی کودک باید با واگذاری امورساده و دلنشین شکل بگیره . مثلا چقدر خوب است اگر پس از چند بار یاد دادن توام با تشویق ، آب دادن به گلدان های درون خانه را به فرزند پنج ساله مان یاد بدهیم و با هر بار انجام صحیح آن ، او را تشویق کنیم ، گاهی اگر این مسئولیت را فراموش کرد با خوشرویی به او انجام این کار را یادآوری نمائیم و وقتی به انجام رساند ممنونیت خود و شاداب شدن گیاهان از کاراو را به وی گوشزد نماییم . اینکه چه کاری را به کودک با هر جنس و سن واگذار کنیم مثال های خیل زیادی می توان آورد که این یکی از موارد بود . پهن و جمع کردن میز یا سفره غذا ، باز کردن درب ، گذاردن کیسه زباله درمحل مناسب ، آب پرکردن پارچ درون یخچال ، باید بخاطر داشته باشیم نباید وظیفه کودک را منحصر به درس خواندن نماییم ، چون درآن صورت حتی درآن زمینه خاص نیز با مقاومت فرزندمان نسبت به کار یا وظیفه ای که روی آن تاکید داشته ایم روبرو خواهیم شد . چون محول کردن یک وظیفه خشک ( درس خواندن ) کودک را خسته می کند . چه خوب است درکنارآن وظیفه ، درانجام وظایف در سایرامور درحد توان او وی را سهیم کرده به اونقش اثر گذار واگذار کنیم . توجه داشته باشیم فرزندانی که بیش از حد حمایت می شوند درسنین بالاتر دارای عزت نفس کمتر بوده و ضمنا هرچه بیشتر از مسئولیت پذیری شانه خالی کرده از آن فرار میکنند .
- منصور گفت : پس ما خیلی اشتباه کردیم .
- گفتم : زیاد نگران نباشید . علت این بود که نمی دانستید . اما حالا که می دانید از همین جا باید تدریجا مسئولیت پذیری را دراو تقویت کرده رشد دهید .
- چگونه ؟
- ا زکارهای ساده و به اصطلاح زود بازده او را تشویق به امور و وظایفی ساده و کوتاه مدت نموده پس از انجام آن او را مورد محبت و ابراز رضایت قرار دهید ، تا تدریجا نسبت به وظایف مربوط به خود مسئولیت پذیری پیدا کند . بردیا باید در حد انتظار و توان امور مربوط به خود ، خانواده خود ، و جامعه خود را عهده دار گردد ، آراسته و متین باشد . با نزاکت باشد ، درس خوان باشد ، به درخواست های پدر و مادر پاسخ درست بدهد . منطبق با خواسته های اجتماعی گام بردارد .

نشانی مطلب در وبگاه پایگاه اینترنتی عباس داورمنش:
http://davarmanesh.ir/find.php?item=1.52.34.fa
برگشت به اصل مطلب